Uit een Heiligenboek van rond 1900 vonden we de volgende tekst over de Heilige Laurentius :
De Heilige Diaken Laurentius, Martelaar
Laurentius was aartsdiaken der Kerk van Rome. Toen de Heilige Paus Sixtus II in 258 ter dood gevoerd werd, weende hij, wijl het hem niet vergund was zijn heiligen vader te volgen. 'Ik was uw dienaar, als gij het Bloed des Heeren opdroegt', zoo sprak hij, 'waarom laat gij mij achter, nu gij uw eigen bloed gaat offeren ?' De Paus troostte hem met de woorden : 'Ween niet, mijn zoon, na drie dagen zult gij mij volgen.' Dit woord ging in vervulling. De stadsprefect wist, dat de de Kerk gouden en zilveren vaten en sieraden bezat en gelden tot ondersteuning der armen; hij eischte, dat Laurentius hem die schatten zou overleveren. De Heilige Diaken beloofde, dat hij hem na drie dagen de rijkdommen der kerk zou voorstellen. Hij vergaderde dan de armen, blinden, lammen en ongelukkigen, en ze den prefect toonend zeide hij : 'Het goud, dat gij zoekt, heeft geen waarde vergeleken bij deze schatten. Doe hun goed, en gij zult den keizer en den Staat meer bevoordeelen dan door alle schatten en kostbaarheden'. De rechter was woedend en veroordeelde hem om op een ijzeren rooster door een langzaam vuur verbrand te worden. Met vreugde aanhoorde hij dit vonnis. Te midden der hevige foltering schitterde zijn gelaat van hemelsche blijdschap. 'Laat mij omkeeren', riep hij uit, 'aan ééne zijde ben ik genoeg gebraden. Gij kunt van mij eten.' Biddend voor de stad Rome gaf hij den geest, en een kerkelijk schrijver verklaart, dat de vele bekeeringen, die volgden, en die de zetelplaats van het heidendom tot een christelijke stad maakten, de vrucht van dat gebed geweest zijn.